Dokładnie 80 lat temu w Warszawie odsłonięto pomnik, który stał się wieloletnim symbolem komunizmu. „Donald Tusk postanowił uczcić ten dzień, umieszczając żywy symbol komunizmu na fotelu Marszałka Sejmu” skomentował Mariusz Błaszczak (Prawo i Sprawiedliwość), nawiązując do dzisiejszego głosowania w sprawie kandydatury Włodzimierza Czarzastego.
Choć większość Polaków tego nie chce, Włodzimierz Czarzasty z Nowa lewica prawdopodobnie zostanie dziś marszałkiem Sejmu. Było to częścią ustaleń, kiedy Szymon Hołownia został pierwszym „rotacyjnym mówcą”. Okazuje się, że Donald Tusk „trafił” w symboliczną datę nominacji Czarzastego.
Dokładnie 80 lat temu, 18 listopada 1945 roku, w Warszawie odsłonięto Pomnik Braterstwa Broni „Czterech Śpiących” – symbol komunizmu – Mariusz Błaszczak (PiS) przypomniano na peronie X.
„Donald Tusk postanowił uczcić ten dzień, umieszczając na fotelu Marszałka Sejmu żywy symbol komunizmu. Precz z komunizmem!” dodał.
Oficjalny pomnik „Pomnika Śpiących Żołnierzy”. Pomnik Braterstwa Bronistał na Placu Wileńskim na warszawskiej Pradze od 1945 do 2011 roku. Jego powstaniem osobiście nadzorował mjr Hryhorij Nenko, wieloletni wieloletni NKWD aparatczyk, który zadbał o to, aby projekt był zgodny z komunistycznymi standardami ideologicznymi. Pomnik miał symbolizować dominację sowiecką nad Polską. Sam Nenko brał udział w represjach wobec polskich żołnierzy Armia Krajowa (AK) I Wolność i Niepodległość (Wygrać), którzy znaleźli się w ZSRR. Osobiście przesłuchiwał i torturował funkcjonariuszy, przechwalając się tym podczas licznych sesji tortur „do końca życia będzie zabijał Polaków”.
W 2011 roku zabytek został oddany do konserwacji – nigdy już nie wrócił. W lutym 2015 r. Rada miasta podjęła decyzję, że nie zostanie on ponownie zainstalowany.
Włodzimierz Czarzasty był członkiem komunistycznym Polska Zjednoczona Partia Robotnicza (PZPR) od 1983 do 1990. Związał się z nim jeszcze podczas studiów na Uniwersytecie Warszawskim i został aktywnym członkiem Związek Młodzieży Socjalistycznej Polskiej (ZSMP). W drugiej połowie lat 80-tych pracował w PZPR aparacie partyjnym (m.in. w Komitecie Wojewódzkim w Radomiu i KC w Warszawie), skupiającym się głównie na sprawach młodzieżowych i propagandzie. po PZPR została rozwiązana w styczniu 1990 roku, przeniósł się do SdRPpóźniej do SLDi ostatecznie do Lewica i Nowa lewica.
