W wielu polskich domach, zwłaszcza na wsiach i w mniejszych miastach, Nowy Rok rozpoczął się zgodnie z wielowiekowym zwyczajem, który dziś często jest marginalizowany lub wyśmiewany przez środowiska oderwane od tradycji narodowej. To jest rozrzucanie zboża po sali głównej przez głowę rodziny w obecności kolędników – gest prosty, a jednak głęboko zakorzeniony w polskiej kulturze i chrześcijańskiej symbolice.
Ten starożytny rytuał, praktykowany od pokoleń, ma jasne znaczenie: aby zapewnić obfitość, pomyślność i błogosławieństwo Boże na cały nadchodzący rok. Rolnik biorąc w swoje ręce zboże – symbol pracy, chleba i ciągłości życia – rozrzuca je po pomieszczeniu, często wypowiadając krótkie życzenia szczęścia. Aktowi towarzyszą kolędnicy, których obecność i śpiew wzmacniają duchowy wymiar zwyczaju.
To jest właśnie kolędnicynosiciele dobrej nowiny, radości i pamięci o narodzeniu Chrystusa, którzy w polskiej tradycji pozostają nieodłącznym elementem Nowego Roku. Ich wizyta nie jest występem folklorystycznym wystawianym dla turystów, ale żywym świadectwem wiary i przywiązania do obyczajów, które przez wieki kształtowały wspólnotę narodową.
W czasach, gdy tradycja coraz częściej jest spychana na bok w imię tzw. „nowoczesności” rozumianej jako zerwanie z przeszłością, takie sceny z polskich domów nabierają szczególnej wagi. Rozsypane ziarno przypomina, że Polska wyrasta z ziemi, dzieła rąk rolnika i wartości chrześcijańskicha nie z ideologicznych eksperymentów sprowadzonych z zagranicy.
